Informatiehuis heeft het initiatief genomen om te komen tot een “dashboard” voor politiek actieve burgers.
Op dit moment wordt met een aantal raadsleden (politiek actieve burgers bij uitstek)een pilot uitgevoerd.
Onder de titel Politiek 2.0 heeft henk bos op 9 oktober j.l een inleiding gehouden op een conferentie van het Ministerie van Binnenlandse Zaken over “Politieke partijen en nieuwe media”.
In de aan het begin van deze pagina gelinkte powerpoint-presentatie werkt hij in 10 stappen naar het eerste ontwerp van zo’n dashboard; ter toelichting :
Stap 1. Net als de technolgie van het web zal ook de politiek een “generatie-verandering”moeten doormaken: van 1.0 naar 2.0, van aanbod-sturing naar vraag-sturing, van het niet echt aan de burger durven overlaten naar vertrouwen.
Stap 2. In die trendbreuk zullen politici, individueel en georganiseerd, een voortouw moeten nemen. om te beginnen moeten ze daarvoor veel gebruik maken van de technologie dan ze nu doen. Ze weten niet wat ze missen. Een gezond eigen gebruik zal bovendien een beter oordeel van het overheids-ICT-beleid mogelijk maken.
Stap 3. De ambivalentie van politici stond 5 oktober mooi in de krant: Rinnooy Kan die als machtigste adviseur kennis en informatie als basis van macht en invloed noemt, maar de bijbehorende technologie niet noemt en van Bommel die Hyves afserveert omdat hij er niet meer uit krijgt dan uitnodigingen om te gaan stappen. Het is maar wat je erin stopt.
Stap 4. Ondertussen is Informatie wel de belangrijkste grondstof van politiek en beleid: ook de euro is maar een informatie-drager. En de economische wetenschap heeft niet voor niets de transactiekosten-theorie ontwikkeld Een uitdagend perspectief biedt Wolfson in zijn WRR-publicatie over de Transactiestaat.
Stap 5. Maar ook informatie, zo leert ons de transactie-benadering , is slechts een uitdrukking van vertrouwen: hoe meer vertrouwen hoe minder informatie je nodig hebt. Andersom: heb je veel informatie nodig dan is er kennelijk enig wantrouwen.
Stap 6. het zal wel niet bij web 2.0 blijven. Voorlopig zijn er vele definities en heeft de etikettering veel met hype en commercie te maken. Het belangrijkst onderscheid is voorlopig: web 1.0 maakt het actieg aanbieden van informatie mogelijk, web 2.0 heeft te maken met het mogelijk maken van “user-generated content”ofwel inter-activiteit. Web 3.0 zal met semantic database en al pro-activiteit mogelijk maken. Zie de definities in Wikipedia en kies de definitie die je past.
Stap 7. Een politieke keerzijde kan zijn dat politiek en verkiezingen “gekocht” kunnen worden: je kunt er zoveel technologisch gefaciliteerde diensten op los laten dat resultaten voorspelbaar worden. De amerikaanse politieke consultants hebben er een handje van. We kunnen er veel van leren, vooral wat we niet moeten willen en wat we voor moeten zijn. Je neus ophalen voor de technologie zal de commercie echter juist bevorderen.
Stap 8. Wil je technologie goed inzetten dan zul je moeten weten wat je wilt ondersteunen. Over een aantal activiteiten zal men het al gauw eens zijn.
Stap 9. Een vergelijking van de politieke taken met de mogelijkheden van web 2.0 levert een mooie kruis-bestuiving op.
Stap 10. Een “dashboard” kan de drempel naar nieuwe technologie makkelijker maken. Een eerste ontwerp wordt uitgeprobeerd. Het is de bedoeling de mogelijkheden geleidelijk uit te breiden met behulp van een “open source”- community. Doe mee!
De denktank van het engelse parlement, the hansard society, zag al wat in het idee en heeft het opgenomen in hun rapport over “Parliament for the future” (blz 50)